Αληθινός Έρωτας: η μεγάλη αναζήτηση
Η αγάπη είναι αγαθό εν αφθονία μέσα μας, έξω ωστόσο
παραμένει αγαθό εν ανεπαρκεία. Γιατί;
Βίκυ Χρυσικού, Ψυχοθεραπεύτρια Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου, 2009
Κιν. 6944 47 0094
Ψάχνεις να βρεις τρόπο να πεις «σ’ αγαπώ» και σε πιάνει τόση αμηχανία, που τελικά παραιτείσαι από το εγχείρημα της έκφρασης των δικών σου συναισθημάτων; Ποια είναι η κατάλληλη στιγμή, θα γίνει αποδεκτό από την άλλη πλευρά; Αξίζει το άτομο; Είναι αδυναμία να πεις ‘σ’ αγαπώ’; Είναι αλαζονεία και εκμετάλλευση του άλλου, να δεχτείς την αγάπη του, αν δεν έχεις παρόμοια αισθήματα να ανταποκριθείς; Έχεις εμπιστοσύνη στα δικά σου αισθήματα; Μπορείς να διαβάσεις τον εσωτερικό σου κόσμο στο εδώ και τώρα, αντί να κάνεις εκ των υστέρων απολογισμό, βγαίνοντας ελλιπής στο ισοζύγιο; Προβληματισμοί και ομφαλοσκοπισμός στο θέμα του έρωτα οδηγεί σε μεγαλύτερα προβλήματα, που αφορούν την ίδια τη ζωή, τον ίδιο μας τον εαυτό και την αίσθηση εκπλήρωσης μέσα μας.
Ζωή χωρίς αγάπη είναι αναπηρία, ζωή με αγάπη χωρίς ανταπόκριση είναι ψυχική απονέκρωση, ζωή με ψεύτικη αγάπη μας οδηγεί στον κυνισμό…
Η 14η Φεβρουαρίου, είναι μέρα αφιερωμένη στον έρωτα και την αγάπη. Στην ουσία μας υπενθυμίζει την στάση που οφείλουμε να κρατάμε απέναντι στον εαυτό, στα συναισθήματα και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Δεν περιορίζεται σε μία μέρα, αντίθετα απλώνεται σε όλη την διάρκεια, όχι μόνο του χρόνου, αλλά και ολόκληρης της ζωής. Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, είναι μια αφορμή να ανασκοπήσουμε τη στάση μας απέναντι στον εαυτό μας, στον έρωτα, και στις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα. Η έκφραση αγάπης, δεν αφορά μόνο τον έρωτα. Αφορά τις φιλίες, την οικογένεια, τα παιδιά, τους συνεργάτες κ.ο.κ.
Δεν θα ήταν αόριστη γενίκευση να πούμε ότι ‘όλοι ζητάμε την αγάπη’ και η ποιότητα ζωής μας ανεβαίνει ή κατεβαίνει ανάλογα με την ‘διακίνηση’ αυτού του πολύτιμου αγαθού. Σε δύσκολες στιγμές αποδεικνύεται και θεριεύει η αγάπη. Βρίσκεται στην σκέψη σου, βρίσκεται στην καρδιά σου, κι αν δεν φθάσεις να το ΠΕΙΣ, η στιγμή σε προσπερνάει, μαζί και τα πολύτιμα δώρα της ζωής, που δυστυχώς σου διαφεύγουν, ίσως για πάντα.
Οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι που συνάντησα στην επαγγελματική μου ζωή, είναι οι άνθρωποι που από φόβο, υπεροψία, αδεξιότητα κ.α., δεν είπαν τα λόγια που είχαν μέσα τους, συνήθως λόγια αγάπης, στοργής, αφοσίωσης, έμπνευσης, τρυφερότητας, κι άφησαν την στιγμή να τους προσπεράσει. Κουβαλούσαν τις συνέπειες μια ζωή, και ήταν γεμάτοι πικρία και παράπονα, ότι η ζωή δεν τους αντάμειψε. Η αλήθεια είναι ότι η ζωή προσπάθησε και προσπαθεί με χίλιους μύριους τρόπους να μας αποκαλύψει την αλήθεια και το μεγαλείο της, ωστόσο εμείς πρέπει να συμμετέχουμε, αλλιώς μένουμε στο περιθώριο…
Βρες το κουράγιο να εκφράσεις την ψυχή σου, κι αν δεν το βρίσκεις ζήτα βοήθεια γι αυτό. Αξίζει τον κόπο, όσο αξίζει μια ζωή!
